Urodził się 14.11.1889 roku w Izbet el Kilo w Egipcie, a zmarł 28.10.1973 roku w Kairze w Egipcie. Był egipskim intelektualistą, pisarzem, tłumaczem i krytykiem literackim. Określano go mianem "dziekana literatury arabskiej". Był 14 razy nominowany do literackiej nagrody Nobla. Napisał ponad 60 książek i 1300 artykułów. Uchodzi za symbol nowej arabskiej kultury humanistycznej i odnowiciela literatury w całym świecie arabskim. Wyróżnił się jako wnikliwy krytyk, znakomity stylista, literat, autor wspomnień ze swojego dzieciństwa oraz kilku krótkich powieści. 

W wieku trzech lat utracił bezpowrotnie wzrok z powodu niewykwalifikowanego lekarza , co nie przeszkodziło mu w zdobyciu wykształcenia. Studiował religię i literaturę arabską. Uzyskał tytuł doktora na paryskiej Sorbonie i tytuł profesora na Uniwersytecie Kairskim. Pracował naukowo, zajmując się początkowo historią świata antycznego, później skoncentrował swe zainteresowania głównie na literaturze arabskiej.

Podczas studiów we Francji poznał i poślubił Suzanne Brosseau, która pomagała mu w życiu codziennym i zachwycała go swoim otwartym umysłem. W swoich dziełach nazywa ją aniołem i wróżką. Nazywano ją „słodkim głosem”. To imię wzięło się od jej umiejętności czytania mu, gdy próbował poprawić swoją znajomość języka francuskiego. Suzanne została jego żoną, najlepszą przyjaciółką i matką jego dwójki dzieci i przez całe życie była jego mentorką. 

W latach 1950–1952 pełnił obowiązki ministra oświaty w Egipcie. Wprowadził szereg reform, z których najważniejsza wprowadzała bezpłatną edukację. Przekształcił wiele szkół Koranu w szkoły podstawowe i przekształcił wiele szkół średnich w kolegia, takie jak Graduate Schools of Medicine and Agriculture. Przypisuje mu się również założenie szeregu nowych uniwersytetów. Taha Hussein zajmował stanowisko redaktora naczelnego wielu gazet i napisał niezliczone artykuły. Był także członkiem kilku akademii naukowych w Egipcie i na świecie.

Taha Husajn słynie ze swojej wnikliwej i bezpośredniej krytyki dotyczącej klasycznej poezji arabskiej z okresu dżahilijji, zarzucając jej sztuczność i brak autentyczności. Krytyka ta była przyczyną oburzenia i protestów konserwatywnych uczonych z Al-Azhar(uczelnia). Postawił na pierwszym miejscu zaufanie do swojego rozumu. Twierdził, że ta poezja mogła powstać w czasach islamu, w IX wieku, twierdził, że koran jest traktowany jako dokument historyczny. Wybuchł ogromny skandal i reagowały nawet władze państwa, ale koniec końców stanęli po jego stronie. Podjął się wnikliwej krytyki klasycznych poetów – Al-Mutanabbiego i Al-Ma’arriego. Był również autorem kilku powieści (przede wszystkim autobiografii: Al-Ayyam - dni). 

Po wycofaniu się z czynnego życia w służbie państwowej całkowicie się poświęcił działalności naukowej i literackiej, zabierając głos w sprawach społecznych, literackich i kulturalnych, publikując wiele artykułów w gazetach w świecie arabskim. 

Do 1933 roku w wydanych dziełach zaprezentował różne dziedziny swoich zainteresowań, które później kontynuował. Były to dzieła krytycznoliterackie, filologiczne, historyczne związane z ideologią religijną islamu, szkice o literaturze i kulturze antycznej i europejskiej wraz z przekładami, studia z literatury arabskiej i kultury arabsko-muzułmańskiej oraz własne utwory literackie. 

Był wielkim znawcą klasycznej literatury arabskiej, a także europejskiej (przekładał na język arabski dzieła z zakresu literatury francuskiej i greckiej klasycznej). 

Przez swoje dzieła literackie i krytycznoliterackie wyznaczał kierunek rozwoju artystycznego nowej literaturze arabskiej, czym powodował zaciekłe spory między modernistami, a konserwatystami, którzy reprezentowali odmienne tendencje artystyczne i ideologiczne. 

Wyjątkowa bystrość umysłu i bogata wiedza połączona z nową metodą naukową, piękno języka i stylu pozwoliły mu stać się czołowym uczonym humanistą arabskim. 

Jego ulubioną postacią (do której często wracał i nawiązywał) był niewidomy poeta i filozof epoki klasycznej - Abu'l-'Ala al-Ma' arri. W 1915 roku napisał o nim rozprawę doktorską, a później napisał o nim kilka innych studiów.

Prawie wszystkie prace Taha Husajna zdobyły sobie wielką popularność w większości krajów arabskich, były wielokrotnie wydawane i jeszcze ciągle są wznawiane, wywierały głęboki wpływ na czytelników arabskich, znajdowały wielu naśladowców, pogłębiały rozwijającą się literaturę arabską, wpływały na piękno jej szaty zewnętrznej - języka i stylu. Czytanie dzieł Taha Husajna jest prawdziwą przyjemnością dla każdego, kto interesuje się językiem arabskim i arabską literaturą. Jemu to właśnie współczesna literatura arabska zawdzięcza w znacznej mierze swój wysoki poziom artystyczny, zbliżający ją do poziomu literatury europejskiej. 

Najważniejsze dzieła:

• Dni (الأَيَّام) - wielka powieść autobiograficzna, najważniejsze dzieło, 1929, była drukowana w odcinkach w czasopiśmie al-Hilal, ukazała się w 3 tomach, jest bardzo mało dialogów 
• O poezji przedislamskiej - książka z krytyką literacką, przyniosła mu sławę w świecie arabskim, ze względu na wątpliwości co do autentyczności względem Koranu i poezji naraził się na gniew i wrogość wielu uczonych religijnych i tradycjonalistów, przez tę książkę stracił stanowisko na uniwersytecie 
• Krytyka prozy - publikacja filologiczna, krytyczne wydanie klasycznego dzieła arabskiego dotyczącego retoryki, 
• Hafiz wa Shawqi - monografia o dwóch najsławniejszych poetach Egiptu 
• Na marginesie życiorysu - monografia o proroku Muhammadzie, interesuje się tutaj pierwszym okresem historii i kultury arabsko-muzułmańskiej
• Z al-Mutanabbim - monografia poświęcona najsłynniejszemu poecie epoki klasycznej 
• Drzewo nieszczęścia - powieść, ukazuje szeroki przekrój stosunków społecznych i obyczajowych małego miasteczka