Żeby wyrazić przymus/obowiązek (wewnętrzny lub zewnętrzny) używa się konstrukcji على… أن. Czasami ta konstrukcja jest poprzedzona przez czasownik يَجِبُ (nie odmienia się), ale Arabowie często go pomijają. 

Po على może występować zaimek sufigowany (dołączany do على) lub idafa lub po prostu rzeczownik - tak wyraża się wykonawcę czynności. 

Występowanie أن powoduje, że czasownik będzie występował w trybie łączącym lub pojawi się tam masdar. 

Żeby wyrazić przymus/obowiązek w czasie przeszłym, po prostu dodajemy czasownik كان przed konstrukcją. 

Tabela dostępna na alarabija.com