Petra i Palmyra

Petra i Palmyra to ważne historycznie miasta. W czasach przedmuzułmańskich istniało wiele pojedynczych królestw. Ludy te, zamieszkiwały cały ówczesny Bliski Wschód. 

Jednym z najbardziej znanych królestw ówczesnych czasów i jednocześnie najstarsze było królestwo Nabatejczyków. Ich początki sięgają VI w. p.n.e, kiedy to plemiona koczownicze przybyły z terenów dzisiejszej Transjordanii i zajęły lokalne królestwo Edomitów wraz z miastem Petra (البَتْرَاء) znanego z budowli wykutych w skałach. 

Od końca IV w. p.n.e aż do blisko I w. n.e Petra była kluczowym miastem na szlaku karawanowym. Została nawet stolicą Arabii Skalistej i królestwa Nabatejskiego. Swój dobrobyt osiągnęła w I w. n.e. Miastem wówczas "opiekowali" się Rzymianie, którzy wykorzystywali je do obrony przed sąsiednim ludem Partów. 

Dostęp do miasta był możliwy tylko i wyłącznie przez kręty wąwóz. Od południa, wschodu i zachodu było nie do zdobycia. Leżała na trudnodostępnych wyżynach. W pobliżu miasta znajdowało się koryto rzeki okresowej. Dodatkowo, było to jedyne miejsce z wystarczającą ilością wody pitnej między Jordanią, a Arabią Centralną, dlatego w Petrze zatrzymywały się karawany przed dalszą drogą. W mieście znajdowały się specjalne cysterny i wodociągi dostarczające wodę dla rosnącej i przechodniej ludności. 

Dalsze losy

W późniejszym czasie szlak karawan zaczął się zmieniać przez co zaczęło upadać królestwo Nabatejczyków i Petra zaczęła tracić na znaczeniu. Jej rolę zaczęła przejmować Palmyra (تَدْمُر). 

Położenie Palmyry i jej pokaźne zasoby wody dawały jej ogromne możliwości handlu, który przebiegał w każdym możliwym kierunku. Dzięki temu w II i III wieku n.e. Palmyra stała się jednym z najbogatszych miast Bliskiego Wschodu. Wznoszono wówczas świątynie, termy, teatry (miasto znajdowało się pod rzymską okupacją). 

Szczytowy okres rozwoju Palmyry to okres między 130 i 270 n.e., kiedy to panował król Odejnat. W trakcie tych wszystkich lat handel w Palmyrze sięgał niemal do Chin. 

Była to prawdziwa spadkobierczyni Petry, która zakończyła swoją historię powstając przeciwko Rzymowi, co skończyło się złupieniem i zniszczeniem miasta. Koniec miasta przypieczętowało trzęsienie ziemi w 744 r. n.e.