Koran zaczął powstawać już dwa wieki po śmierci Muhammada. Pierwszy kalif prawowierny - Abu Bakr - zarządził zebranie rozproszonych fragmentów Koranu. Zadaniem tym zajął się były sekretarz Muhammada. 

W powstaniu Koranu można znaleźć pewną analogię do chrześcijańskiej biblii. Jedna i druga księga powstały dopiero po śmierci wielkich postaci tych religii. 

Tekst, z którego powstał Koran miał wiele źródeł. Fragmenty tekstu były zapisane na liściach i kamieniach. Korzystano także z ludzkiej pamięci. Takiej "pierwotnej" wersji powstały tylko trzy kopie, które rozesłano do różnych miast. Ostateczny tekst został ustalony w 932 r. n.e przez dwóch wezyrów, którym pomagał uczony. 

Muzułmanie uważają, że Koran jest słowem Allaha podyktowanym Muhammadowi przez archanioła Gabriela. Wysłannik Allaha podyktował prorokowi słowa z wzoru, który jest w siódmym niebie. Świadczy to, że każdy element Koranu jest natchniony i właściwy, jedyny Koran jest w niebie, a na ziemi są tylko jego kopie. 

Koran różnie się nazywa. Można spotkać 5 określeń Świętej Księgi Islamu: 1. Qur'an - słowo pochodzi od rdzenia "qr'", a to z kolei w języku staroarabskim oznaczało "recytację", a nie jak obecnie "czytanie"; 2. Al-Kitab - dosłownie "księga"; 3. Mushaf - imiesłów "składać sahify w jeden tom" i oznacza zgromadzony i spisany tekst koraniczny; 4. Al-Furqan - w arabskiej tradycji oznacza oddzielenie prawdy od fałszu, które przynosi Koran; 5. Matani - odnosi się to do proroków i zaginionych ludów. 

Koran i jego podział

Święta Księga Islamu jest podzielona na sury. Surą nazywa się poszczególne fragmenty Koranu. Same sury dzielą się na sury mekkańskie i sury medyneńskie. Sur mekkańskich jest około 90. Są krótkie, cięte, płomienne, pełne namiętności i przesycone proroczymi myślami. Tematami tych sur są jedność Allaha, przymioty Allaha, etyczne obowiązki człowieka i przyszła zapłata po śmierci. Sur medyneńskich jest natomiast 24. Są długie. Zawierają w sobie: materiał prawodawczy; przepisy zakazujące picia wina, hazardu i jedzenia wieprzowiny; ustalenia dotyczące: jałmużny, świętej wojny, zabójstwa, zemsty, kradzieży, lichwy, małżeństwa, rozwodu, cudzołóstwa, dziedziczenia, wyzwalania niewolników; teologiczne dogmaty; przepisy obrzędowe dotyczące: modłów, postu, pielgrzymki i świętych miesięcy. 

W Koranie pojawia się wiele postaci z Starego i Nowego Testamentu. Ogromna ilość opowieści w Koranie ma swoje biblijne odpowiedniki - wiele sur i fragmentów biblijnych jest niemalże bliźniacze - wyjątkiem są czysto arabskie historie. Święta Księga Islamu wykazuje najwięcej podobieństwa do Pięcioksięgu, niż do jakiejkolwiek innej części Biblii. 

Koran jest przeznaczony do recytacji na głos. Aby odpowiednio go zrozumieć i ocenić powinno się go słuchać. Jego siła tkwi w rymie, rytmie i melodyjności, których w żaden sposób nie da się odwzorować w tłumaczeniu. Święta Księga Islamu stanowi ostateczny autorytet w sprawach duchowych i etycznych. Jest podstawą Islamu. Wśród muzułmanów Koran jest wyznacznikiem wiedzy ogólnej i umożliwia zdobycie wykształcenia ogólnego. Nawet na największym uniwersytecie muzułmańskim na świecie Koran stanowi podstawę programu studiów.