Kim jest beduin?

Beduin jest koczownikiem, rozbójnikiem, a czasami bywa pustynnym piratem. Jest też wędrowcem, ale nie z przyjemności. Zmusza go do tego sytuacja i konieczność przystosowania się do warunków pustyni. Beduin bywa także pośrednikiem handlowym. To kim się stanie w danym momencie zależy od tego, co będzie dla niego bardziej opłacalne. Jest człowiekiem interesu.

Człowiek pustyni posiada szereg cech. Do najważniejszych należą wytrwałość i cierpliwość. Inne cechy, a nawet cnoty, beduina to gościnność, męstwo, zapał i odwaga.

Wśród ludzi pustyni religijność nie była istotna. Nie przejmowali się zbytnio religią, jednakże składali prorokowi Muhammadowi milczący hołd.

Beduin bardzo niechętnie się zmienia. Nie jest skory być postępowym. Odpowiada mu takie życie jakie prowadzili jego przodkowie. Nawet wypasa zwierzęta na tych samych pastwiskach. Wypasa, ponieważ rolnictwo i jakikolwiek bezpośredni handel są poniżej jego godności, dlatego głównym zajęciem beduina są hodowla owiec i wielbłądów, chów koni oraz polowania.

Innym "zajęciem" beduinów były najazdy. Najazdy na swoich sąsiadów, na inne plemiona i klany. Nazywane są غَزْو (ghazł). Przez długi czas były uważane za pewną formę bandytyzmu. Polegały one na wyprawie do pobliskich siedzib ludzkich, złupieniu ich i powrocie. W trakcie najazdu przelewanie krwi było możliwe tylko i wyłącznie gdy było to konieczne. 

Czy pustynia nie odstrasza beduinów? Nie! Pustynia jest strażniczką jego tradycji. Broni go. Jest jego linią obrony przed pokusami czyhającymi na zewnątrz. Z tego powodu jeżeli Beduin kiedykolwiek uwolni się od pustyni, przestaje być beduinem. 

Beduin żyje bardzo skromnie. Jego codzienny posiłek stanowią daktyle i mieszanina mąki lub przypieczone ziarna z wodą albo mlekiem. Trudne warunki, w których żyje nie pozwalają tej diety urozmaicić. Podobnie przedstawia się kwestia ubioru beduina. Składa się on z długiej koszuli z paskiem i luźnego górnego okrycia. Spodni i obuwia praktycznie się nie używa. Do osłony słońca Beduin używa nakrycia owiniętego sznura o nazwie كُوفِيَّة (kufijja). 

Beduiński klan

Klan jest podstawą społeczeństwa beduińskiego. Członkowie jednego klanu uważają siebie za wielką rodzinę, w której najważniejszą postacią jest najstarszy mężczyzna. Członkowie jednego klanu mają identyczne nazwisko, przed którym umieszczony jest człon "banu". 

Beduini mieszkają w wielkich namiotach. Taki namiot wraz z wyposażeniem domowym jest własnością indywidualną. Miejsce, w którym Beduini przebywają należy do wszystkich członków klanu. Woda, pastwisko i ziemia uprawna to własność całego szczepu. W każdym  namiocie mieszka jedna rodzina. Takie obozowisko złożone z namiotów tworzy حَيّ (hajj). Członkowie حَيّ tworzą jeden klan - czyli قَوْم (qałm). Kilka klanów tworzy jeden szczep, który nazywa się قَبِيلَة (qabiila). 

Wśród beduinów obowiązuje zasada krew za krew. Wyprawy odwetowe są bardzo popularne. W przypadku morderstwa poza klanem obowiązuje prawo krwawej zemsty i wtedy każdy członek klanu może zapłacić za to życiem. Wewnątrz klanu panują bardzo surowe zasady. Jeżeli zostanie popełnione morderstwo wewnątrz klanu to morderca nie ma co liczyć na obronę przez kogokolwiek, a gdyby uciekł stałby się pozbawionym prawa banitą. 

Beduini wierzą w ducha klanu. Takie wierzenie nazywa się عَصَبِيَة (aasabija). عَصَبِيَة polega na bezgranicznej i bezwarunkowej wierności w stosunku do członków klanu. Cecha to nie da się wykorzenić i ma ogromny wpływ na osoby w jednym klanie. عَصَبِيَة najsilniej rozwinęła się po powstaniu Islamu, co doprowadziło do upadku różnych państw muzułmańskich. 

Szejk

Szejk jest reprezentantem klanu. Jest jego najstarszym członkiem. Jego przywództwo objawia się w odwadze, hojności i trzeźwej radzie. Mimo swojej pozycji szejk nie jest absolutnym władcą. W sprawach, w których jest wymagana wspólna zgoda szejk nie ma władzy. O wyborze głowy plemienia decyduje starszeństwo wieku i kwalifikacje osobiste. Szejk nie jest wybierany dożywotnio. W przypadku gdy straci szacunek wyborców traci swoje stanowisko.